//
SCHOONBROEK – …is een deelgemeente van Retie, die nog geen maand geleden plots nationale bekendheid vergaarde dankzij het Woestijnvis-programma (op VIER) ‘De Mol’. De 25-jarige Lennart Driesen, die als opvoeder in de bijzondere jeugdzorg werkt, veroverde tijdens de afleveringen niet alleen de harten van zijn mede-kandidaten, maar ook dat van de Vlaamse kijker, die in de voorlaatste aflevering uiteindelijk een heel nederige en verlegen Mol zag. En je kan je dan ook voorstellen dat wij, bij De Kempenaer, rázendbenieuwd waren naar het verhaal achter de jongen met het speelse hart op de juiste plaats.
Hoe is het allemaal begonnen, je deelname aan De Mol?
“Ik heb mij enkele jaren geleden al eens ingeschreven, toen ik in Antwerpen op kot zat, maar kreeg toen geen reactie. Vorig jaar besloot ik het nog eens te proberen, en dat bleek dan wél goed te zijn. En dat was top, want ik vind het waanzinnig hoe ze tien verschillende karakters bij elkaar zetten, en zo een groep vormen. In het dagelijks leven zou je misschien niet in contact komen met die mensen, maar dan ga je daar een of twee weken mee om, en vorm je er een geweldige band mee. Dus als er een programma was, waar ik aan zou hebben meegedaan, dan was het dit wel.
Na de inschrijving volgenden trouwens enkele maanden van stilte, waarna ik een mailtje aankreeg om een maand nadien op vraaggesprek te gaan. Dat babbeltje duurde zo’n twee uur, waarna een tweede, en een derde (zonder corona) gesprek werd ingepland. Allee, deze keer verliep dat derde gesprek via videocall, en kreeg ik uiteindelijk de vraag of ik drie weken op verlof wou gaan.”
Niemand mocht weten dat je meedeed aan het programma. Hoe heb je dat aangepakt?
“Er werd tussen 23 september 2020 en 17 oktober 2020 geshoot, dus ik moest daar iets op vinden. Uiteindelijk kwam ‘vrijwilligerswerk in Ghana’ uit de bus. En toen het programma werd uitgezonden, ergens midden maart 2021, zaten ze hier in volle lockdown deel twee, dus werd ik ook niet op het rooster gelegd. Maar… Mijn moeke was trots op mij, en vroeg hoe het in Ghana was, waar ik dan antwoorden op moest verzinnen. Liegen in De Mol, dat is het spel, maar liegen in het echte leven, tegen je eigen vrienden en familie, nee… [schudt hoofd]”
Wat was het leukste en het minst leuke aan De Mol?
“Het allerleukste? Carpool karaoke, en voetballen in een opblaasbare bol. Die karaoke was zo onnozel dat het plezant was: ‘blauwe plekken in een baddeke met koud water’. Dat voetballen heb ik gekozen, omdat ik een echte voetbalfreak ben, maar ook, omwille van de locatie: een machtig stadion met grote geschiedenis. Dat doet wel iets met een mens. En als je tussen de opnames door een sandwich kan steken, en op doel kan trappen, dan ben je een gelukkige man.
Iets minder tof was de lange stilte na de opnames. 17 oktober 2020 (opnames vonden vorig jaar plaats) waren we terug, en de kandidaten mochten elkaar niet meer horen tot de laatste aflevering. Dat was echt jammer, want je had drie intense weken beleefd, en dan kan je dat met niemand delen.”
Als je terugkijkt op je ervaring in het programma, welke kwaliteiten moet een goede Mol dan hebben?
“Sociaal goed aangelegd zijn, snel een antwoord weten op eender welke vraag, ondeugend en speels zijn, kunnen genieten van het spel (De Mol kan geen geld verdienen), stressbestendig zijn, en natuurlijk ook goed kunnen liegen. Toen Gilles (presentator) mij, Annelotte en Sven tijdens het ontbijt van de laatste dag afzonderlijk ‘Ben jij De Mol?’ vroeg, moest ik mij echt focussen, want ik wist dat ze na het vertrek van Filip naar een nieuwe Mol zochten. Op zo’n moment komt je stress naar boven, wat Sven ook had gezien.”
Heb je schrik van hoe mensen je nu gaan bekijken?
“Nee, niet echt. Ik heb voorlopig ook alleen positieve reacties gekregen. Soms komt er wel een ‘Kan ik u nog vertrouwen?’ door, maar dat is altijd als mopje bedoeld. Uiteindelijk is het ook gewoon een spel. Er is wel commentaar gekomen op die € 10.000 (geboden op de videobeelden), maar dat was een opgebouwde sabotage, waar ik heel de reeks aan gewerkt heb. Van negatieve reacties probeer ik me niets aan te trekken; ik moest mijn doel behalen. Want nogmaals, het is maar een spel.”
We zien als kijker, bij de eliminatieronde op het einde van elke aflevering, heel veel beschuldigingen, gevolgd door complimenten na een vertrek. Hoe beleefde jij dat contrast?
“Ze vragen bij het invullen van de test ’Wie zijn uw drie hoofdverdachten?’ Dus jij zegt ‘Filip, met die dominosteentjes.’ En ook al klopt dat ook op dat moment, buiten het spel is dat een fantastische mens. Als iemand het spel verlaat, dan praat je gewoon over de mens, en niet over het spel. Want op zich waren er wel wrevels, maar wanneer de camera’s verdwenen, verdwenen die wrevels ook, omdat we een hechte groep waren. Uiteindelijk is dat, denk ik, logisch, want elke avond was voor iemand wel de laatste avond.”
Ben je al een beetje een BS (Bekende Schoonbroekenaar) of BV (Bekende Vlaming)?
“Haha, nee, hoor. Ik wil ook niet beginnen zweven ofzo. Natuurlijk word ik wel eens herkend, zeker wanneer ik een terrasje doe en mijn mondmasker afzet, waarna mensen vragen stellen, wat lachen,… Maar ze vallen mij niet lastig. Het is echt een minuutje babbelen en zeveren, en dan gaan ze verder met hun leven. Dus voorlopig is het tof.
Deze week (week 23) hebben we nog interviews bij MNM en Studio Brussel (Fok de Blok). Ook op andere radiostations, waarbij ik, samen met Sven en Annelotte, een babbeltje met de presentator doe. En dan zijn er nog een aantal kranten en lokale bladen. Die media-aandacht werd op voorhand ook gecommuniceerd. Nu is dat oké, maar mocht het leven binnen vijf jaar nog altijd zo mediadruk zijn, dan zou ik dat niet leuk vinden. Je hebt ook journalisten, die heel mijn leven willen uitspitten (werk contacteren, vrienden bevragen,…), en dat vind ik niet plezant.”
Nota
Als schrijver van dit artikel, vraag ik alle journalisten vriendelijk om professioneel om te gaan met de essentie en limieten van een tekst. Sensatiepers heeft zijn plaats in de maatschappij, maar zou een goed en menselijk verhaal nooit mogen domineren. Daarom moeten wij, balpenvirtuozen der geschreven taal, trouw blijven aan onze waarden en normen, en interviewwilligen altijd respecteren. Want als we ons fatsoen verliezen, verdwijnt ook onze schrijfkracht, en soms nog veel meer. Remember prinses Diana en haar verloren strijd tegen de paparazzi? Wij zijn beter dan dat.
Hoe verloopt zo’n sabotageproces tijdens de opnames?
“Ik werd voor de reis al een beetje gebriefd, twee of drie keer met opdrachten, waarin ik leerde wat de ideale positie van De Mol was. En natuurlijk werd alles wel gemonitord en lichtjes gestuurd, vooral met tips, maar uiteindelijk was de raad ‘Maak plezier, en probeer hier en daar wat te saboteren.’ ‘s Avonds kreeg ik trouwens ook korte feedback over hoe ik het had gedaan, maar stond er voor de rest alleen voor. De Mol elke dag afzonderen, dat zou best verdacht zijn, he. [lacht]”
Niet alles komt natuurlijk op televisie. Is er een moment dat volgens jou tóch de beeldbuis had moeten halen?
“Ja, absoluut. Zo’n aflevering duurt maar een uur, maar voor mij zijn dat drie dagen, dus er zijn veel momenten die de montage niet halen. Vooral zo de machtige niet-spelmomenten had ik er graag in gezien: de mannenklap over voetbal en vrouwen – vonden de dames niet zo leuk [lacht]; samen met Sven wakker worden in een kamer, en dan met een houten kop naar de ontbijttafel gaan; tussendoor eventjes pingpongen in München,… En elke avond (tussen 21:00 uur en middernacht waren we meestal terug) weer een fantastische avond beleven.”
Hoe was het om met camera’s rondom jou te leven?
“In het begin onwennig, vooral tijdens het ontbijt, maar dat word je gewoon. En tijdens de opdrachten ben je bezig met het spel, dus vallen ze niet op. Ik mocht ook met de camera’s spelen, en stond soms zelfs in beeld in mijn boxershort. ‘Seg, is dat niet wat raar, zo in mijn onderbroek?’ – ‘Neut, jong, doe dat maar.’ Het kon allemaal. [lacht]”
Je was zo’n beetje ‘the good guy’ in de groep. Overwint het goede altijd?
“Goh. Nee, zeker niet altijd, maar lachen en positief blijven is wel belangrijk. Je bent ook gelukkiger wanneer je lacht. Opstaan en denken ‘Dat gaat hier een goede dag worden, seg!’, is uiteraard niet altijd gemakkelijk, maar probeer u te herpakken, en dan komt het wel goed. Dus het positieve overwint niet altijd, maar als je je goed omringt, met warme mensen, zal de positiviteit wél heel vaak heersen.”
Heb je nog contact met de andere kandidaten?
“Ja. Vooral met Sven, omdat hij ook mijn maatje was. Wel via videocallen of WhatsApp, en dan met alle deelnemers (inclusief de tweede Mol, Martijn). We hebben ook al afgesproken om binnenkort een barbecue te doen. Na corona, dan. Maar wat er ook gebeurt, ik hoop sowieso dat ik heel mijn leven contact mag blijven hebben met hen, want het zijn allemaal schatjes.”
Een laatste vraagje: van waar komt de M-move, die je achter de kandidaten hun rug met je hand deed?
+ Doen we die zo meteen samen voor een fotootje?
“Dat is dat geniepige, ondeugende, met de camera spelen. Maar de move zelf komt van de Nederlandse Mol. En haha, dat is goed.”
Cliënt: De Kempenaer
Related Posts
